Spotkanie z ks.Tadeuszem Isakowiczem-Zaleskim za nami

    W ubiegły piątek 8 marca w godzinach popołudniowych gościliśmy w Kępnie szczególnego Gościa – ks. Tadeusza Isakowicza - Zaleskiego. Ten znany ksiądz – społecznik, poeta, opozycjonista, a także znawca historii Kresów Wschodnich przybył do naszego miasta na zaproszenie Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego „Solidarni w działaniu”. 

Na spotkanie w Domu Katolickim przybyło około 80 osób, które chciały  posłuchać prelekcji ks.  Tadeusza na temat przemilczanych faktów związanych z ludobójstwem Polaków zamieszkujących Kresy Wschodnie podczas II wojny światowej. 
Spotkanie rozpoczęło się gromkim przywitaniem Gościa. Następnie ksiądz Tadeusz opowiedział o sobie i swojej codziennej pracy duszpasterskiej w Fundacji im. Brata Alberta w Radwanowicach koło Krakowa. Podczas prelekcji ks. Isakowicz-Zaleski prezentował zdjęcia będące podsumowaniem Jego badań nad rozwojem współczesnego ukraińskiego nacjonalizmu i kultu Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii. Prezentacja ta była wstępem do tematu spotkania i próby odpowiedzi na pytanie: dlaczego temat ludobójstwa na Kresach Wschodnich jest w dalszym ciągu w Polsce przemilczany?
Ks. Tadeusz podkreślał wielokrotnie, że zbrodnie i kult UPA dotyczą tylko części Ukrainy. „Ludobójstwa dokonano w Galicji Wschodniej i na Wołyniu. Za rzeką Zbrucz go nie było, więc i kultu tam nie ma” – mówił nasz Gość. 

Dramatem ofiar ukraińskich nacjonalistów jest jednak to, że „elity III RP nie mają odwagi mówić o tej zbrodni”. Jak wyliczyli historycy, na samym Wołyniu zostało zamordowanych 60 tys. Polaków, zaś ok. 100 tys. poza Wołyniem. Najwięcej mordów dokonano latem 1943. Często miały one miejsce w niedziele. Ukraińcy wykorzystywali fakt, że ludność polska gromadziła się podczas mszy w kościołach, więc kościoły były otaczane, a wierni przed śmiercią niejednokrotnie torturowani w okrutny sposób. Ks. Isakowicz zwrócił uwagę na to, że w tym roku przypada 70 rocznica tzw. krwawej niedzieli. O świcie 11 lipca 1943r. oddziały UPA dokonały skoordynowanego ataku na 99 polskich miejscowości. Po otoczeniu wsi, by uniemożliwić mieszkańcom ucieczkę, doszło do rzezi i zniszczeń. Ludność polska ginęła od kul, siekier, wideł, kos, pił, noży, młotków i innych narzędzi zbrodni. Polskie wsie po wymordowaniu ludności były palone, by uniemożliwić ponowne osiedlenie. Była to akcja dobrze przygotowana i zaplanowana. 

Następnie Gość odwołał się do swoich osobistych wspomnień opowiadając, jak to wioskę Jego ojca, Korościatyń, wymordowali członkowie UPA - ponad 150 osób zostało zabitych siekierami, a najmłodsza ofiara zaledwie miesiąc. Ojciec księdza wspominał w swoim pamiętniku, że tamtych ludzi zamordowano dwa razy - raz siekierami, drugi raz, gdy ich cierpienie przemilczano...
Jak podkreślał ks. Isakowicz polskie instytucje państwowe samodzielnie nie zrobiły nic, aby wesprzeć sprawę upamiętniania rzezi wołyńskiej. Wszystkie inicjatywy ( stawianie krzyży, pamiątkowych obelisków, pomników) w praktyce przeprowadziły osoby prywatne.
 

Podczas spotkania padały także pytania „z sali”. Odpowiadając na nie nasz Gość mocno podkreślał, że nie można dobrych relacji z Ukrainą budować w oparciu o kłamstwo, a ofiarom mordów na Kresach Wschodnich należy się przede wszystkim prawda i pamięć.
 

„Dobrze się stało, że taki gość odwiedził nasze prowincjonalne miasto. Jestem pod wrażeniem postawy ks.Isakowicza, który podjął się misji walki o prawdę - szczególnie w czasach ogłupiania nas przez media…” - mówił jeden z uczestników spotkania, oczekujący w kolejce po autograf ks. Tadeusza – autora wielu książek o tematyce historyczno-patriotycznej. Dochód ze sprzedaży książek zasilił  konto Fundacji im. Brata Alberta.

Ps. Dziękujemy ks. Proboszczowi Jerzemu Palpuchowskiemu za udostępnienie Sali w Domu Katolickim.

Jolanta Jędrecka
Prezes „Solidarnych w działaniu”

"Przemilczany temat ludobójstwa na Kresach Wschodnich"

Podczas spotkania  padło wiele pytań...

Organizatorzy w towarzystwie ks. Isakowicza-Zaleskiego

To już DWUNASTY wykład z historii!

Czy Piłsudski rzeczywiście nie lubił Wielkopolski? 

Odpowiedzi na to pytanie będziemy poszukiwać wspólnie
z dr Markiem REZLEREM z Poznania w najbliższą środę 6 marca, podczas kolejnego - dwunastego już wykładu z cyklu Historia po lekcjach

ZAPRASZAMY do KLUBU GRAMOFON! GODZ. 17.30

GOŚĆ SPECJALNY w KĘPNIE

Z przyjemnością informujemy, że nasze zaproszenie do odwiedzenia Kępna przyjął Ks.TADEUSZ ISAKOWICZ-ZALESKI.
Zapraszamy na spotkanie w PIĄTEK 8 MARCA, godz.18.00 w Domu Katolickim w Kępnie.

SPOTKANIE Z DARCZYŃCAMI

7 lutego 2013 r., czyli w tzw. tłusty czwartek, w Klubie „Gramofon” w Kępnie zebrali się goście Moniki Kik. Pojawili się tam na zaproszenie Stowarzyszenia „Solidarni w działaniu” oraz Moniki i jej rodziców, w ten sposób organizatorzy spotkania chcieli podziękować wszystkim darczyńcom za finansowe wsparcie publicznej zbiórki, która rozpoczęła się 12 grudnia 2012 r. Efektem akcji przeprowadzonej przez Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „Solidarni w działaniu” było kupno dla Moniki elektrycznego wózka inwalidzkiego. Zebrana kwota - 14 008,46 zł – stanowiła 2/3 wartości wózka

Dobro, które powróci podwójnie

U Moniki, mieszkanki Kępna, w wieku pięciu lat stwierdzono rdzeniowy zanik mięśni. Prognozy lekarskie od początku choroby nie były pomyślne. -Dopóki siły mi na to pozwoliły i sprawność rąk była dosyć duża, to moje dni wyglądały całkiem przeciętnie – mówi Monika w rozmowie z Dagmarą Michalak. Wkrótce jednak okazało się, że z roku na rok sił było coraz mniej. Wtedy właśnie pojawiła się myśl o zakupie wózka elektrycznego. Cena takiego sprzętu przekraczała jednak możliwości finansowe rodziców Moniki. Dodatkowo przygnębiał fakt, że PFRON mógł sfinansować jedynie 1/3 wymaganej kwoty.

-Monika zadzwoniła do mnie w czwartek, 6 grudnia - mówi w wywiadzie dla www.kympno.pl  Jolanta Jędręcka, prezes „Solidarnych w działaniu”. Na początku miałam kłębowisko różnych myśli: czy jest to możliwe, aby w tak krótkim czasie zebrać całą sumę? Uznałam jednak, że musimy spróbować… Sprawdziłam wszystko pod względem formalnym.          W piątek, 7 grudnia, złożyłam w Starostwie Powiatowym w Kępnie wniosek o przeprowadzenie zbiórki publicznej. Już 10 grudnia, w poniedziałek, otrzymałam pozwolenie. A potem rozpoczął się wyścig z czasem. Fakt, że udało się zebrać tak dużą kwotę, to zasługa wszystkich, którzy włączyli się w promocję zbiórki. Udało się to dzięki zaangażowaniu różnych ludzi – nie tylko członków stowarzyszenia.
            Spotkanie stało się okazją do licznych wspomnień, przede wszystkich związanych ze zbiórką potrzebnych pieniędzy. Dyskutowano przy kawce i pączkach, jako że zgromadzono się w kępińskim „Gramofonie” w tłusty czwartek. -Po pierwszym tygodniu zbiórki mieliśmy jedynie 700 zł  – wracała pamięcią do grudnia 2012 roku Jolanta Jędrecka. – Później sytuacja poprawiła się z dnia na dzień. A tuż przed  świętami Bożego Narodzenia stała się rzecz wręcz niemożliwa. Rozpoczął się systematyczny przyrost  pieniędzy, który sprawił, że  31 grudnia 2012 r. zgodnie z terminem  przelewaliśmy już pieniądze na konto wrocławskiego sklepu. Tam kupiony został potrzebny          dla Moniki wózek. Odetchnęliśmy z ulgą, ale i z wielkim zadowoleniem. Na konto stowarzyszenia wpływały pieniądze z różnych stron, oprócz mieszkańców Kępna i okolic, na apel zareagowali np. darczyńcy z Anglii i Holandii, a nawet z Indii, w sumie pieniądze przekazały 54 osoby i instytucje. Minimalna kwota wpłacana jednorazowo wyniosła 10 zł, maksymalna ponad 2 000 zł. –Jestem przekonana – mówiła podczas spotkania Monika – że dobro, którego doświadczyłam wróci zwielokrotnione do darczyńców. Dzięki okazanej pomocy moje życie stanie się teraz o wiele łatwiejsze. Wiara w potęgę wspólnych działań przyniosła mi nie tylko poczucie  szczęścia, ale również wielką siłę na każdy codzienny dzień. Za pośrednictwem „TK” chciałabym w moim i rodziców imieniu bardzo serdecznie podziękować członkom Stowarzyszenia „Solidarni w działaniu” za zaangażowanie i serce, którym mnie obdarzyli, rozpoczynając publiczną zbiórkę pieniędzy na mój wózek. Bez ich pomocy na pewno dzisiaj nie mogłabym cieszyć się z mojego porsche – podkreślała Monika.

            Spotkanie przebiegało w serdecznej i przyjacielskiej atmosferze, którą dodatkowo uatrakcyjnił swoją grą Paweł Kozan z Mikorzyna. Tego wieczoru Monika otrzymała certyfikat, który zaświadczał, że właśnie została licencjonowanym kierowcą elektrycznego porsche. W dokumencie darczyńcy napisali: -Życzymy Ci Monika wiecznie szerokiej drogi, niskich krawężników, gumowych przeszkód oraz zawsze pełnego akumulatora. W dalszej części certyfikatu humorystycznie przestrzegali: Omijaj wszelkie przeszkody, no i zawsze powoli się spiesz. Miłą niespodzianką dla Moniki, jej rodziców i zgromadzonych okazał się występ gitarzysty Przemysława Kolarskiego z Bralina. Po muzycznych atrakcjach pytano Monikę o plany na przyszłość. –Odbędę samodzielną wycieczkę po Kępnie - mówiła. Mam nadzieję, że znajdę jakieś zajęcie, wielu ludzi oferuje mi pomoc, w którą wierzę. Na razie cieszę się z odzyskanej samodzielności, przemieszczam się             w naszym mieszkaniu z jednego pomieszczenia do drugiego i cieszę z mojego porsche.

-Najlepsze co można ofiarować dzisiejszemu człowiekowi to czas – podkreśla współczesny filozof. Podjęta przez „Solidarnych w działaniu” akcja trwała niecałe trzy tygodnie i mimo tak krótkiego czasu zakończyła się sukcesem. W tym miejscu chciałoby się zaczarować rzeczywistość     i sprawić, aby wszystkie działania podjęte z myślą o drugim człowieku znajdowały taki właśnie finał, i to nie tylko w Kępnie.

Grażyna Gatner

WYWIAD z ...

W ubiegłym tygodniu Dagmara Michalak ( Administrator strony www.kympno.pl ) przeprowadziła wywiad z Moniką Kik i prezesem Solidarnych Jolantą Jędrecką. Rozmowę prezentujemy poniżej. Dziękujemy jednocześnie portalowi kympno.pl za udostępnienie materiału.

„Dobre serca przyciągają inne dobre serca”

11 grudnia 2012 roku Stowarzyszenie Społeczno – Kulturalne „Solidarni w działaniu” rozpoczęło zbiórkę pieniędzy na nowoczesny wózek inwalidzki dla niepełnosprawnej mieszkanki Kępna - Moniki Kik. Akcja zakończyła się sukcesem. O zmaganiach z nieuleczalną chorobą, pomyśle zbiórki funduszy i jego realizacji rozmawiam z Moniką Kik oraz prezesem stowarzyszenia Jolantą Jędrecką.

Gratuluję Pani prezes oraz Tobie Moniko osiągnięcia celu poprzez skuteczną akcję zbiórki pieniędzy.
Moniko, jak do tej pory radziłaś sobie w codziennym życiu poruszając się na starym wózku? Jak wyglądał Twój przeciętny dzień?

Monika Kik: Dopóki siły mi na to pozwoliły i sprawność rąk była dosyć duża, to moje dni wyglądały całkiem przeciętnie. Natomiast od jakiś dwóch lat niestety siły spadły i trzeba było przy każdej czynności, przy przesunięciu się nawet o kawałek wołać mamę albo tatę. Powiedzmy sobie prawdę - to jest mały komfort psychiczny oraz małe poczucie własnego bezpieczeństwa. Każde wyjście rodziców, np. do sklepu wiązało się z tym, że ja musiałam mieć kompletnie wszystko podane. Miałam zawsze przy sobie jedzenie, telefony, ponieważ ja się nie mogłam w ogóle przemieścić. To budziło we mnie lęk, strach, przerażenie… Także nie tylko jestem zależna od drugiej osoby ale tak naprawdę ja bez tej drugiej osoby nie istnieję. Nie ma mojego życia czy jakichkolwiek moich działań. Więc straciłam trochę na stabilności psychicznej. Przez ostatni rok bałam się zostać sama w domu. To było kompletnie nie możliwe, żeby rodzice mogli wyjść. Ktoś musiał ze mną zawsze zostać. Po prostu nie czułam się sama bezpieczna. Wiedziałam, że nie zrobię nic koło siebie i gdyby się coś działo to sobie po prostu nie poradzę. Zaczęłam wtedy myśleć o zakupie wózka elektrycznego. Ta potrzeba była wręcz przypierająca do muru. Zdawałam sobie świetnie sprawę z tego, że taki wózek jest ciężki, wręcz bardzo ciężki. Rodzice też nie są coraz młodsi więc myślałam, że to będzie kolejny kłopot: będę ja i do tego ciężki wózek. Dlatego trzeba było ten problem jakoś rozwiązać. Znaleźliśmy wózek, który jest gabarytowo o wiele mniejszy i o wiele lżejszy ale strasznie kosztowny. Wiedziałam, że PFRON dotuje zakup takiego sprzętu ale okazało się że tylko w jednej trzeciej kwoty. Zatem brakowało jeszcze dwóch trzecich. Wtedy pojawił się duży problem.

Chorujesz od urodzenia, czy choroba dopiero później się pojawiła?

Monika K.: Rdzeniowy zanik mięśni jest chorobą od urodzenia, ale u mnie stwierdzono ją gdy miałam 5 lat w Warszawie. Wtedy zapadła ostateczna decyzja pani profesor. Prognozowała mi życie do dwudziestego piątego roku życia, bo potem to może być różnie… mam nie liczyć na to, że znajdę jakiekolwiek leki… – tak mówiła. Więc prognozy były bardzo negatywne. Jak się okazało dwadzieścia pięć lat już mam i mam nadzieję że jeszcze kolejne dwadzieścia pięć lat będę żyć. W tej chorobie ważne jest moje podejście do życia, nastawienie psychiczne, opieka i rehabilitacja. To wszystko wpływa bardzo na przebieg tej choroby i wydłuża kolejne lata.

Jak odbywa się Twoja rehabilitacja?

Monika K.: Od kilku lat przychodzi do mnie rehabilitantka prywatnie trzy razy w tygodniu. Daje mi porządny wycisk ale myślę, że są efekty. Dużo lepiej się czuję, lepiej oddycham. W tej chorobie najbardziej trzeba dbać o układ oddechowy, żeby się nie pogarszał, bo grozi to mało przyjemnymi konsekwencjami.

Otrzymałaś już nowy wózek. Jaką widzisz różnicę w poruszaniu się.

Monika K.: Przede wszystkim widzę różnicę w mojej samodzielności. To znaczy: naciskam guzik, opieram rękę o joystick i się przemieszczam. Ja to robię sama! Nie musze nikogo wołać, prosić, ja to po prostu zrobię. Wózek mam ok. tydzień. Rodzice wychodzą a ja sobie myślę: po co mam siedzieć w tym jednym pokoju? Przejadę do drugiego pokoju, a potem jeszcze dalej. Wreszcie mam poczucie samodzielności! Mam też komfort pod względem siedzenia: dostosowania oparcia i siedziska pod potrzeby mojej choroby. Jestem pełna radości, że mogę teraz funkcjonować prawie jak każdy normalny człowiek.

Moniko, ciekawi mnie w jaki sposób zaczęły się starania o ten wózek elektryczny?

Monika K.: Najpierw znalazłam Stowarzyszenie „Po Prostu Pomagam”, które działa pod patronatem telewizji i radia „Sud”. Zwróciłam się do niego z prośbą o pomoc. Przyjechali do mnie zrobić wywiad, udali się też do PFRON-u aby zorientować się we wszystkich formalnościach oraz w wymogach finansowych. Stowarzyszenie zadeklarowało mi swoją pomoc. Kiedy już zostały załatwione formalności związane z dotacją z PFRON-u zadzwoniłam do tej organizacji. Wtedy dostałam informacje że stowarzyszenie „Po Prostu Pomagam” nie jest w stanie mi pomóc. I zostałam wtedy sama… Znalazłam się w bardzo trudnej sytuacji, ponieważ w PFRON-ie zadeklarowałam się, że zdobędę pozostałą część pieniędzy na wózek, a tymczasem okazało się, że nie mam nic. Wtedy zaczęły się schody i gwałtowne poszukiwania innej organizacji, która byłaby mi w stanie pomóc.
Później poprzez dobre serducha dotarłam do Pani Joli. Ale wcześniej jeszcze nawiązałam kontakt ze stowarzyszeniem „Uśmiech.”

Tym, które zbierało pieniądze na Jarmarku Bożonarodzeniowym w Kępnie?

Monika K.: Tak, dokładnie. Miała być współpraca z tą organizacją, ale niestety nie wyszło z niej za wiele. Powiedzmy sobie prawdę: poprzez dosyć mocne nieporozumienia i moim zdaniem niespecjalne potraktowanie z jakąkolwiek godnością mojej osoby, byłam zmuszona do tego, aby wycofać się z tej współpracy. Po prostu zostałam na lodzie.
Na całe szczęście dla mnie, wtedy dostałam namiary do Pani Joli. Gdy zadzwoniłam jej reakcja była taka: ja sprawdzę, dowiem się, jutro oddzwonię... Na te jutro czekałam jak na zbawienie. Kiedy Pani Jola zadzwoniła bardzo mi ulżyło. Jej słowa: Zobaczysz, damy radę! – to była naprawdę mega siła.

Ale to nie było takie proste, przecież pozostało bardzo mało czasu?

Monika K.: Tak, zdawałam sobie z tego sprawę, że pozostały nam tylko trzy tygodnie na to żeby cokolwiek zorganizować i załatwić. Z mojej strony wielki ukłon dla całego Stowarzyszenia, a w szczególności dziękuję Pani Joli za prężne działania. Pani prezes zaangażowała się w zbiórkę całym swoim sercem i z wielkim zapałem. Udało jej się nagłośnić tą akcję i co najważniejsze znaleźć darczyńców. Ostatnio pomyślałam sobie, że dobre serca przyciągają inne dobre serca i to jest prawda. Pojawienie się Pani Joli zapoczątkowało pojawieniem się kolejnych dobrych serc.

Właśnie to jest niesamowite, że Stowarzyszenie, które działa dopiero od maja 2012 roku nazbierało kwotę 14000 zł w ciągu trzech tygodni. Pani Jolu: jak przebiegała ta akcja?

Jolanta Jędrecka: Monika zadzwoniła do mnie w czwartek 6 grudnia. Wtedy ją poznałam. Wcześniej znałam trochę jej rodziców. Na początku miałam kłębowisko różnych myśli: czy jest to możliwe, aby w tak krótkim czasie zebrać całą sumę? Uznałam jednak, że musimy spróbować… Sprawdziłam wszystko pod względem formalnym. W piątek 7 grudnia złożyłam w Starostwie Powiatowym wniosek o przeprowadzenie zbiórki publicznej .Już 10 grudnia, w poniedziałek otrzymałam pozwolenie. A potem rozpoczął się wyścig z czasem. Fakt, że udało się zebrać tak dużą kwotę, to zasługa wszystkich, którzy włączyli się w promocję zbiórki. Udało się to dzięki zaangażowaniu różnych ludzi – nie tylko członków stowarzyszenia.

Były jeszcze jakieś inne formy promocji poza „pocztą pantoflową”?

Jolanta J.: Oczywiście. Prowadziliśmy akcję na Facebooku i na innych stronach internetowych, również na Kympno.pl. Informację o zbiórce opublikowało radio „Sud” oraz „Tygodnik Kępiński”. Poza tym poprzez smsy, telefony i pukanie do drzwi naszych znajomych propagowaliśmy zbiórkę. Dodam, że zbiórka odbywała się tylko na konto Stowarzyszenia. Cały czas miałam wgląd na konto i dzięki temu mogłam na bieżąco oceniać efekty naszej akcji. Na początku, po pierwszym tygodniu zbierania pieniędzy mieliśmy ok. 700zł. W drugim tygodniu sytuacja się nieznacznie polepszyła. Natomiast w okolicy Świąt i Nowego Roku stało się coś niesamowitego! Przyrastało tych pieniędzy tak , jakby ktoś zainstalował tam maszynkę do ich produkcji (śmiech…). Jeszcze w piątek przed sylwestrem mieliśmy małe wątpliwości, czy akcja się powiedzie - ale już 31 grudnia rano przelaliśmy pieniądze na konto sklepu z Wrocławia, skąd pochodzi ten wózek. Odetchnęliśmy z ulgą, ale i z wielkim zadowoleniem.

Czyli na ostatnią chwilę udało się nazbierać tą sumę?

Jolanta J.: Tak, to był ostatni dzień na dofinansowanie z PFRON-u i na wykazanie na koncie brakującej do zakupu kwoty (14 000zł). Teraz, po czasie mogę się do tego przyznać, że na początku wszyscy lekko wątpiliśmy w to, że nam się uda… Przecież mieliśmy tak mało czasu… A jednak odnieśliśmy sukces! Wierzę w ludzi i bardzo się cieszę, że są wśród nas tacy, którzy mimo trudnych czasów, chcą się podzielić z drugą osobą.

A jakie kwoty stanowiły główny udział, decydujący o powodzeniu zbiórki?

Jolanta J.: Na konto stowarzyszenia pieniądze wpłaciły 54 osoby. Minimalna kwota wpłat to 10 zł, a maksymalna - ponad 2 000 zł jednorazowo. Zebraliśmy dokładnie 14 008,46 zł. Kwota ta stanowi wartość 2/3 ceny wózka. Pozostałe 7 tys. dofinansował PFRON.

Pani Jolanto, można powiedzieć, że to jest pierwszy sukces charytatywny Stowarzyszenia.

Jolanta J.: Tak, to jest niesamowite dla mnie! Chyba los nas wybrał Trafiłyśmy z Moniką na siebie przez wspólnych znajomych, ale zupełnie przypadkiem. Uznałam, że jeżeli ktoś się zgłasza do mnie z taką sprawą, to jest to bardzo ważna sprawa – dlatego podeszłam do tego z maksymalnym zaangażowaniem. Sukces to zasługa wielu różnych ludzi. I to jest piękne, że znalazły się osoby wielkiego serca, chętne do niesienia pomocy innym. Za to Im dzisiaj serdecznie dziękuję!

A jakie są dalsze plany stowarzyszenia „Solidarni w działaniu”?

Jolanta J.: Nasze Stowarzyszenie na etapie tworzenia statutu wpisało w swoich celach m.in. pomoc dla osób niepełnosprawnych i innych potrzebujących różnorakiego wsparcia. Dzięki temu zapisowi mogliśmy pomóc Monice. Nasza organizacja nosi nazwę Stowarzyszenie Społeczno – Kulturalne „Solidarni w działaniu”. Zajmujemy się sprawami społecznymi, m.in. od września prowadzimy dla zainteresowanych wykłady z historii regionalnej. Otwieramy także miasto na różne osoby, poglądy i zainteresowania. Zorganizowaliśmy m.in. spotkanie z dziennikarką Ewą Stankiewicz, gościliśmy posłów: Kurskiego, Derę, Cymańskiego. Wśród naszych gości był także lekarz - wolontariusz, który pracuje wśród potrzebujących w Kenii. Zamierzamy dalej się rozwijać, realizując nasze cele statutowe. Jesteśmy Stowarzyszeniem otwartym na różnych ludzi. Zapraszamy do nas. Więcej o Stowarzyszeniu można dowiedzieć się z naszej strony internetowej – http://www.solidarniwdzialaniu.pl

W najbliższy czwartek odbędzie się spotkanie w Klubie Gramofon. Jaki będzie miało charakter?

Jolanta J.: Miło będzie nam właśnie w czwartek spotkać się z darczyńcami, dzięki którym Monika ma ten nowoczesny wózek. Myślę, że to spotkanie będzie ważne przede wszystkim dla Moniki, która będzie mogła osobiście wszystkim podziękować i zaprezentować działanie wózka. Mam nadzieję, że ofiarodawcy przybędą na spotkanie. Będą mieli możliwość przede wszystkim poznać Monikę, która jest naprawdę szczególną osobą. Spotkanie będzie miało charakter przede wszystkim towarzyski. Przy okazji „tłustego czwartku” nie zabraknie pączków, oraz muzyki.

A ty Moniko jakie masz plany na przyszłość w związku z nowym wózkiem?

Monika K.: Przede wszystkim planuję wyjść do społeczeństwa, do ludzi. Dla mnie bardzo istotne jest to, żeby nie zamykać się w czterech ścianach. Każdy człowiek ma jakąś swoją misję i zadanie, więc powinien je wypełniać pośród ludzi. Na pewno nowy sprzęt bardzo mi to ułatwi. To będzie przyjemne dla mnie tak naprawdę pierwszy raz poczuć się osobą dorosłą. Osobą dojrzałą na to, żeby wyjść samemu i pozwiedzać swoje miasto w pojedynkę. Mając dwadzieścia pięć lat myślę o tym żeby trochę się usamodzielnić i stać się osobą odpowiedzialną za swoje czyny i działającą w pojedynkę. Dla mnie jest bardzo istotny fakt że mogę coś zrobić sama. Zazwyczaj nie zdajemy sobie sprawy z tego, że można nie być samodzielnym, jest to u zdrowych osób zwyczajne. Natomiast u mnie nigdy tak nie było, więc dla mnie jest wszystko takie ekscytujące, nadające poweru i energii. Poza tym chciałabym się bardziej zaangażować w proces samorealizacji siebie.

Myślisz o jakimś hobby?

Monika K.: Też ale również myślę o jakiś poważniejszych krokach. Być może o pracy. Najważniejsze jest dla mnie to, żeby mieć własne cele i je konsekwentnie realizować. Chciałabym podeprzeć się takimi ludźmi jak Pani Jola, która teraz obok mnie siedzi. Ludźmi, którzy mnie będą podbudowywać i mówić: dasz radę, zobaczysz, poradzisz sobie. Właśnie w tej chwili pozwolę sobie wszystkim bardzo podziękować za każdy gest serca, wsparcie, za wszelkie działania. Dla mnie to było nie tylko zrealizowanie mojego największego marzenia czyli mojego porsche (jak mówię na wózek) ale też poczucie że ludzie reagują, że widzą, innych pod kontem niesienia im pomocy. To mi również dodało bardzo dużo energii i bardzo dużo siły na co dzień. Widzę, że w tym społeczeństwie jestem akceptowana, że jest jakieś grono ludzi, którzy stoi za mną i mogę na nie liczyć. Jest to dla mnie fantastyczne uczucie.

Ja ze swojej strony życzę Tobie Moniko jak najwięcej sukcesów w codziennym życiu, oraz powodzenia w samorealizacji, a Pani Jolancie wiele satysfakcji z działalności społeczno – kulturalnej. Dziękuję bardzo za rozmowę.

Rozmawiała Dagmara Michalak

Monika Kik i Jolanta Jędrecka

Relacja z wykładu "Szembekowie w powstaniu styczniowym"

Kolejny wykład z cyklu "Historia po lekcjach" odbył się 23 stycznia. Tym razem prowadzący p.Paweł Grzesiak w bardzo interesujący sposób przedstawił zebranym w Klubie Gramofon udział Piotra i Aleksandra Szembeków z Siemianic w jednej z bitew powstania styczniowego. Szczegółową relację ze spotkania sporządziła pani Grażyna Gatner z Tygodnika Kępińskiego. Bardzo dziękujemy autorce i zapraszamy do  lektury tekstu, który publikujemy poniżej.

Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „Solidarni w działaniu” zaprosiło wszystkich zainteresowanych na wykład pod tytułem „Szembekowie w powstaniu styczniowym – udział Piotra i Aleksandra Szembeków w bitwie pod Sędziejowicami 26.08.1863r.”  Wykład w PUB-ie „Gramofon” w Kępnie 23 stycznia 2013 r. wygłosił Paweł Grzesiak. 

"Historię po lekcjach" tworzy cykl otwartych wykładów, w których można uczestniczyć od września 2012r. do maja 2013r. Celem spotkań jest propagowanie najciekawszych wydarzeń z dziejów naszego regionu.

„Historia jest nauczycielką życia” - co dziś znaczy to powszechnie cytowane zdanie? – pytają na swojej stronie działacze „Solidarnych w działaniu”.     

Spotkania  w kępińskim „Gramofonie” są próbą odpowiedzi na postawione w ten niekonwencjonalny sposób pytanie.

 

Spotkanie z inicjatywy prowadzącego podzielone zostało na trzy łączące się merytorycznie bloki. Pierwsza część wykładu Pawła Grzesiaka dotyczyła kondycji państwa rosyjskiego w II poł. XIX wieku.  Prowadzący zwrócił szczególną uwagę na imperialistyczną politykę prowadzoną przez zaborcę wobec mieszkańców dawnych ziem Królestwa Polskiego. Ekspansywne dążenia ówczesnych Rosjan najlepiej oddaje XVIII-wieczne rosyjskie powiedzenie:  Kurica nie ptica, Polsza nie zagranica („Kura nie jest ptakiem, a Polska nie jest zagranicą”), uzasadniające aneksję części naszego kraju. Słynne zdanie wypowiedziane do Polaków w 1856 roku przez cara Aleksandra II - ,,Żadnych marzeń, panowie, żadnych marzeń” nie pozostawiało również wątpliwości co do efektów ewentualnych zrywów narodowowyzwoleńczych. -Mimo tego bezwzględnego stanowiska Polacy kilka razy chwycili za broń, walcząc o odzyskanie niepodległości – podkreślał Paweł Grzesiak, pozostawiając słuchaczom ocenę powstań w kontekście wielkiego bohaterstwa naszych rodaków, ale i efektywności podejmowanych działań.

W dalszej części spotkania prelegent zwrócił uwagę na pomoc, która była udzielana przez   Wielkopolan powstańcom styczniowym. Miała ona bardzo szeroki zakres. Obejmowała pomoc materialną, udział ochotników, którzy przez graniczną rzekę Prosnę przenikali do powstańców, zasilając ich oddziały, a na przerzutach broni kończąc. Jednym z takich miejsc były właśnie Siemianice, o czym świadczą zapiski pamiętnikarskie. Warto nadmienić , że  z Wielkopolski pochodził gen. Taczanowski i wielu innych dowódców powstańczych, a sam udział Wielkopolan w powstaniu szacuje się na kilka tysięcy ochotników.

Najważniejszą część wykładu stanowiły rozważania na temat udziału Piotra i Aleksandra Szembeków w zwycięskiej bitwie pod Sędziejowicami, stoczonej 26 sierpnia 1863 roku. O tej potyczce  pisze w swoich pamiętnikach – zachowanych do dnia dzisiejszego - Zofia Szembekówna, późniejsza niepokalanka siostra Maria Krysta. Wspomnienia  obejmują czasowo  II połowę XIX wieku i sięgają aż po wiek XX.  Autorka „Z dziejów Siemianic” powstałych w 1967 roku urodziła się w Siemianicach  jako druga córka Piotra hr. Szembeka i Marii z Fredrów hr. Szembekowej. Podobnie jak siostra, Jadwiga, zajmowała się badaniami archeologicznymi na terenie Siemianic. To właśnie spod jej pióra wyszły opowiadania o udziale w powstaniu jej ojca, Piotra Szembeka oraz stryja, Aleksandra. Obaj walczyli pod dowództwem gen. Edmunda Taczanowskiego. Prowadzący wykład dysponował obszernymi fragmentami owych wspomnień i między innymi na ich podstawie odtworzył biografie powstańczą dwóch Szembeków z Siemianic.

            Przed wykładem organizatorzy zaprezentowali film poświęcony heroicznej postawie Polaków walczących o odzyskanie wolności w latach1863/1864. Z kolei po wystąpieniu Pawła Grzesiaka odbyła się dyskusja, która - jak często bywa na tego typu spotkaniach - nie koncentrowała się jedynie na temacie wykładu. Rozmawiano o powstańczych walkach w ogóle, wielkich i zasłużonych rodach polskich oraz o potrzebie utrwalania dziejów naszych małych ojczyzn.

Warto odnotować, że Paweł Grzesiak jest mieszkańcem Ostrzeszowa, doktorantem Uniwersytetu Opolskiego. Praca doktorska, nad którą obecnie pracuje, będzie monografią rodziny Szembeków z Siemianic.

Grażyna Gatner